Küçükken mahallemizdeki Kur'an kursuna giderdim.Daha 4.-5. sınıfa gidiyorum.Kur'an'a geçmemişim.Bizim gözümüzde Kur'an'a geçmek demek Cumhurbaşkanlığıyla eşdeğer bir pozisyonda.Camideki bizden büyük elemanları görüyoruz.Biz daha İhlas'ı ezberlemeye çalışırken onlar daha önce bilmediğimiz duaları(örneğin Kadir Suresi) hocanın karşısında ezber yapmaya çalışıyorlar."Vay be!" diyoruz çocuk aklımızla.Ama o "Vay be!" öyle böyle bir hayret ünlemi değil içinde hayranlık,saygı duyma,önünde saygı ile eğilme sıfatlarını taşıyor.Günü geliyor bizde step step ilerleyerek esre,ötre,şedde derken Kur'an'a geçiyoruz.İlk sabahımı hatırlıyorum camiye gideceğimiz.Mahalledeki kızlı erkekli arkadaşlarla beraber giderdik.Annemin gül kırmızısı bir Kur'an örtüsü var.Kur'an'a geçmemin şerefine yeni aldığımız Kur'an'ı o örtü-kutu karışımı şeye koyuyorum,aşağı iniyorum.Kurs saat 9 gibi başlıyor 8,5 gibi aşağıdayız,yaz günü hava günün ilerleyen saatlerinde sıpsıcak olmak için yavaş yavaş ısınıyor,neyse lafı uzatmayayım.Arkadaşlara gösteriyorum bakın ben Kur'an'a geçtim bugün bayram ilan edilsin der gibi.Diğer arkadaşlarımla aynı zaman kursa başladığımız için paralel gidiyoruz doğal olarak onlarda Kur'an'a geçmişler.Çok mutluyuz dünya bizim,ama o abiler hala bizden önde Kur'an'a geçtik ama hala onlara yetişemedik.Biz daha Bakara'nın ilk sayfalarında zorlanırken onlar "Mehmet ben 3.cüze geçtim" sohbeti yapıyorlar.Yine ağzımız açık bakıyoruz.Günler geçiyor bizde onların geldiği o gözümüzde büyüyen 3.cüze geliyoruz.Geçelim hayatımın başka bir dönemine.
Lise 1.Ulubatlı'yı kazanmışım yeni yeni lise yaşamına alışıyorum.Son sınıfta olan abiler var gözüme o kadar büyük geliyorlar ki "Ev babası" modunda insanlar.Ve ÖSS'ye hazırlanıp güzel üniversitelere gidiyorlar.Yine her zaman ki ünlemimi koyup kendi kendime "Vay be!" diyorum "Bende bu abiler gibi üniversiteye gidebilecek miyim o günler gelecek mi?"
Sene 2008 Eylül.Dersanedeyiz ÖSS'ye hazırlanıyoruz.İlk sınav oluyor.Ben 227 almışken diğer arkadaşlarım 255 alıyorlar.Yine onlara özeniyorum ama kesinlikle kötü anlamda değil bende öyle olabilecek miyim der gibi.Zaman geçiyor haftalar aylar birbirini takip ederken bir denemeden 262 alıyorum."Vay be!" dediğim puanın üstünde alıyorum.
ÖSS'de 271 aldım,Odtü'yü kazandım Türkiye'nin en iyi üniversitelerinden birindeyim.Kur'an'ı öğrendim (Kadir suresini daha bilmesem de) bir çok sureyi öğrendim.
İnsanların hedeflerinin ucu bucağı gelmiyor.Hep bir yere ulaşınca daha iyisini istiyoruz,mutlu oluyoruz ama yeterli değil hep "Daha daha!" diyoruz.Zamanında bizim için ulaşılması zor olan bir hedef bir bakıyoruz ki artık çocuk oyuncağı haline gelmiş yapmışız,başarmışız.İnsanın doyum noktası yok bu konuda.Üniversiteyi kazandım ama hayat hala devam ediyor.Dışişleri Bakanlığı'nda çalışan insanlara bakıyorum,imreniyorum.Bir gün bende orda çalışırsam yine hedefime ulaşmış olmayacağım üst mevkileri hedef alacağım.İnsanın hedefleri bir gün bitecek ne zaman?Ölünce.
Ölünce herkesin cenneti hedeflemesi umuduyla.Herkese mutlu,hedefli ve uzun ömürler.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder